سقط « 1 » جنين بنا وقت ايمن « 2 » باشد . و اگر سنگى خرد بر زبر سر مرده « 3 » آويزند ، بعد از آن بازگشايند ، چون كسى را « تب گيرد ، و « 4 » » تب ديرينه باشد ، آن سنگ بر وى آويزند شفا يابد . ديگر سنگى هست خرد ، سياه‌رنگ ، مدوّرگونه ، بر يك « 5 » طرف او موى « 6 » است ، چنان كه شكل كوزهء فقّاع دارد ، بر روزگار « 7 » ابرهه كه خانهء معظم كعبه « 8 » خراب ( خواست ) كرد « 9 » ، بارى تعالى نوعى از مرغان بفرستاد ، تا آن سنگها بر منقار گرفته « 10 » بياوردند . و بر سر لشكر ابرهه مىزدند . چنان كه « 11 » بر سر هركه آمدى ازو بگذشتى و به زمين « 12 » در نشستى . خاصّيّت او آنست كه اگر كسى را تب‌لرزه آيد « 13 » ، از آن سنگ در دهان گيرد ، بوقت تب گرفتن شفا يابد . و اين ضعيف آن سنگ را ديده است « 14 » و خاصّيّتش مشاهده كرده . « و اللّه اعلم بالصواب و اليه المرجع و المآب . « 15 » » ]

--> ( 1 ) - ب : سقط شدن ( 2 ) - ب : ايمن - ن ، ج : آمن ( 3 ) - ب : بر زير سر رده ( 4 ) - تنها در ب است ( 5 ) - ب : بر يك - نسخ ديگر : برنگ ( 6 ) - ب : موى - م ، ج ، ن : ببوى ( 7 ) - ب : و بر روزگار ( 8 ) - كلمهء ( كعبه ) در - ج ، ن ، م - نيست ( 9 ) - ب : خراب كرد ( 10 ) - ب : تا آن سنگها را در منقار گرفتند ( 11 ) - ب : چنانچه ( 12 ) - م : و بر زمين ( 13 ) - م : باشد ( 14 ) - ( است ) در - ن ، ج ، م - نيست ( 15 ) - در م بجاى تمام جمله ( و السلم ) است . و در - ج ، ن - نيست - از صفحهء 188 تا اينجا در نسخهء ع نيست .